တခ်ိဳ႕ေတြကေတာ့ ပညာစုံေနေပမယ့္လည္း မိဘနဲ႔အတူ လက္ငုတ္လက္ရင္းကုိပဲ လုပ္ကုိင္ရင္း ဇာတိခ်က္ေၾကြေမြးရပ္ေျမမွာ အေျခက်တတ္ပါတယ္။ စြန္႔စားလုိစိတ္ရွိတဲ့ လူငယ္ေတြက ပညာစုံၿပီဆုိတာနဲ႔ ဇာတိေျမကုိ ခြဲခြာၿပီး ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ ေျပာင္းေရႊ႕ေနတတ္ၾကတယ္။ “ေပ်ာ္ရာမွာ မေန ေတာ္ရာမွာ ေန” တဲ့သေဘာပါ။ “ဘြဲ႕ရတာနဲ႔ မိဘနဲ႔ခြဲေနသင့္ၿပီလား”လုိ႔ ေမးလာရင္ Akhayar အေနနဲ႔ကေတာ့ “ေနသင့္ပါတယ္” လုိ႔ေျဖရမွာပဲ။ ဘာျဖစ္လုိ႔ေနသင့္တာလဲ ၾကည့္ရေအာင္။

၁။ အသိအျမင္ၾကြယ္ဝလာတယ္။

ကုိယ့္နယ္ကုိယ့္ရြာမွာဆုိရင္ ေရတြင္းထဲက ဖားလုိပဲ ေနထုိင္ရာပတ္ဝန္းက်င္ေလာက္ပဲ အက်ယ္ဆုံးလုိ႔ထင္ခဲ့ဖူးတယ္။ လူ႕ေလာက အျပင္ကုိေရာက္လာမွ အသိအျမင္ေတြ၊ ဗဟုသုတေတြဟာ က်ယ္ျပန္႔လာတယ္။ မေရာက္ဖူးတဲ့ေနရာ၊ စိန္ေခၚမႈအသစ္ေတြကုိ ရင္ဆုိင္ရၿပီးေတာ့ တျဖည္းျဖည္းရင့္က်က္လာတတ္ပါတယ္။

၂။ သူငယ္ခ်င္းအသစ္ေတြနဲ႔ ေတြ႕ၾကံဳႏုိင္တယ္။

ပတ္ဝန္းက်င္နယ္ပယ္အသစ္မွာ သူငယ္ခ်င္းအသစ္ေတြနဲ႔ ေတြ႕ဆုံၿပီး ဘဝတိုးတက္ရာလမ္းေၾကာင္းရွာေဖြႏုိင္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေကာင္းအတူဆုိးအတူ ရင္ဆုိင္ေျဖရွင္းတတ္မယ္ဆုိရင္ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ေကာင္းေတြ ျဖစ္လာႏုိင္ပါတယ္။

၃။ မိဘေက်းဇူးဆပ္ဖူးပါေစ။

မိဘေတြအေနနဲ႔ သားသမီးေတြကုိ မူႀကိဳဘဝကေန ဘြဲ႕ရတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖုိ႔အတြက္ ပညာသင္ေပးရတဲ့ ကုန္က်စရိတ္ကလည္း ျမင့္မားပါေပတယ္။ ပညာစုံလာတာနဲ႔ မိဘေတြကုိ တဖန္လုပ္ေကြ်းရမယ့္ တာဝန္ကလည္း ရွိလာပါတယ္။ ဘဝတုိးတက္ဖုိ႔ တစ္နယ္တစ္ေက်းမွာ အလုပ္လုပ္ရင္း မိဘေက်းဇူးဆပ္ႏုိင္ပါတယ္။

၄။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အားကုိးစိတ္ျဖစ္ေစတယ္။

မိဘအိမ္တုန္းကဆုိ အဝတ္လည္း ေလ်ွာ္စရာမလုိသလုိ ထမင္းလည္း ခ်က္စရာမလုိဘူးေလ။ ကုိယ္တုိင္ရပ္တည္ၿပီဆုိေတာ့ ကုိယ့္အဝတ္ကုိ ကုိယ္တုိင္ေလွ်ာ္၊ ကုိယ့္ထမင္းကုိ ကုိယ္တုိင္ခ်က္ၿပီး ရုန္းကန္လႈပ္ရွားၾကရပါတယ္။ ရႈံးနိမ့္မႈေတြၾကံဳလာတုိင္း အေမ့ရင္ခြင္ကုိ ေခါင္းေဝွ႔ငုိေၾကြးခဲ့ေပမယ့္ လူ႕ေလာကထဲမွာေတာ့ ကုိယ္တုိင္ပဲ ႀကိဳးစားအားထုတ္ၾကရပါတယ္။

၅။ ရင့္က်က္လာတယ္။

မိဘရင္ခြင္မွာေနတုန္းက ႏြဲ႕ဆုိးဆုိးခဲ့ေပမယ့္ တစ္ေယာက္တည္းရပ္တည္ရတဲ့အခါ လူႀကီးတစ္ေယာက္လုိ ရင္ဆုိင္လာၾကရတယ္။ ျပႆနာေပါင္းစုံကုိ တစ္ေယာက္တည္းေျဖရွင္းတတ္လာၾကတယ္။ လမ္းမွန္ေပၚမွာ တေရြ႕ေရြ႕ေလ်ွာက္ရင္း ေအာင္ျမင္မႈပန္းတုိင္ဆီကုိ ေလ်ွာက္ၾကစုိ႔လားဗ်ာ။

ေက်ာ္စုိးေအာင္ (အခရာ)

www.akhayar.com